Skip to content

Nefrotoksyczny potencjał białek Bence Jones ad

3 miesiące ago

459 words

Obserwacje kliniczne i doświadczalne depozycji nerkowej białek Bence Jones u pacjentów ze szpiczakiem mnogim lub amyloidozą AL. Przebadaliśmy 40 pacjentów ze szpiczakiem mnogim lub amyloidozą AL i białkomoczem Bence Jonesa. Rozpoznanie szpiczaka mnogiego lub amyloidozy ustalono odpowiednimi kryteriami klinicznymi i laboratoryjnymi, a początkowe stężenia kreatyniny w surowicy odnotowano. Tkanka nerkowa od 18 tych pacjentów była dostępna do badań; próbki pobrane od 5 pacjentów uzyskano za pomocą biopsji przed chemioterapią, a pozostałe 13 uzyskano podczas autopsji od wcześniej leczonych pacjentów (Tabela 1). Białka Bence Jones zidentyfikowano w próbkach moczu za pomocą analiz immunoelektroforetycznych i immunofiksacji z monospecyficzną surowicą odpornościową anty-. i anty-..30 Stężenie białka w próbkach moczu mierzono metodą mętności kwasu sulfosalicylowego, a ilość Bence Jones a. białko w stosunku do innych białek moczowych oznaczono metodą elektroforezy w żelu agarozowym i densytometrii.31 Izolacja i charakterystyka białka
24-godzinne próbki moczu dializowano intensywnie przeciwko zdejonizowanej, destylowanej wodzie i liofilizowano. Białka Bence a Jones a izolowano za pomocą preparatywnej elektroforezy w sposób opisany w innym miejscu30. Czystość, masę cząsteczkową i punkty izoelektryczne białek Bence a Jonesa określano za pomocą elektroforezy odpowiednio w agarozie, żelu siarczanu dodecylu-poliakryloamidu i żelu do ogniskowania izoelektrycznego. Podgrupę zmiennego regionu lekkiego łańcucha (VL) białek określono przez analizę immunodyfuzji .30
Eksperymentalny protokół
Sześciotygodniowe myszy C3H / HEJ (o wadze 15 do 20 g) wstrzyknięto dootrzewnowo 3-ml strzykawką Luer-Lok Monoject (Sherwood Medical, St. Louis) i igłą 25 G z odtworzonymi, sterylnie filtrowanymi roztworami Białka Bence a Jonesa. Białko Bence Jones zawieszono w ml sterylnego fizjologicznego roztworu buforowego o pH 7,1, przygotowanego przez dodanie 0,5 ml 4% wodorowęglanu sodu (Neut, Abbott Laboratories, North Chicago) do 10 ml 0,9% roztworu chlorku sodu bez konserwantów ( Abbott), a zawiesinę odwirowano przy 3580 xg przez 15 minut. Supernatant przepuszczono przez zwilżone filtry 0,45 .m i 0,22 .m (Millipore, Bedford, MA). Maksymalny odzysk białka zapewniono przez przemycie filtrów dodatkowymi 0,5 ml buforu. Odpowiednią ilość białka Bence Jones rozpuszczono początkowo, aby uzyskać, po odwirowaniu i filtracji, wymagane końcowe stężenie białka, jak określono za pomocą modyfikacji metody Folin-Ciocalteau30. Wymagana objętość wstrzykiwanego płynu wynosiła w przybliżeniu 1,5 ml (maksimum objętość, 3 ml), i zawierała do 300 mg białka. Mocz pobrany od myszy przed i po wstrzyknięciu zbadano pod kątem białka elektroforetycznie i immunochemicznie z użyciem błon z żelu agarozowego (Paragon SPE i IFE Electrophoresis Systems, Beckman Instruments, Brea, CA). Krew uzyskano ze splotu retro-oczodołowego w celu oznaczenia poziomów azotu mocznika (BUN-Endpoint-20, Sigma Chemical, St. Louis) 24 do 48 godzin po wstrzyknięciach, po czym myszy zabito przez przemieszczenie kręgów szyjnych i narządy oddalony
[hasła pokrewne: mikrogruczolak przysadki, mazowieckie centrum neuropsychiatrii, ornitoza u gołębi ]

0 thoughts on “Nefrotoksyczny potencjał białek Bence Jones ad”